انواع مدرسه هاي نابينايي:

 مدرسه هاي شبانه روزي:

 اولين روشي که براي تعليم نابينايان در نظر گرفته شد، مدارس شبانه روزي بود. اين مدرسه ها بيشتر براي افرادي است که  به غير از نابينايي، معلوليت ديگري نيز دارند و يا محل سکونتشان آنقدر از مدرسه دور است که ناچار بايد در اين مدرسه ها تحصيل کنند.

دانش آموزان نابينا تمام اوقات خود را - چه براي شرکت در کلاس و چه زندگي عادي-  در اين نوع مدرسه ها مي گذرانند و گاهي درصورت امکان در مدرسه هاي ديگر نيز شرکت مي کنند.

در اين  نوع مدرسه ها  آموزش فردي  بيشتر صورت مي گيرد و آموزش   به دليل تمرکز بيشتر معلم بر کار خود، بهتر انجام مي شود. بعضي خانواده ها نيز به دليل عدم آشنايي با روحيه نابينايان و نوع رفتار با آن ها،  اين مدارس را ترجيح مي دهند.

تا نيمه قرن بيستم مدارس شبانه روزي بر ساير روش ها ترجيح داده مي شد، اما از آن زمان  به بعد روش هاي ديگري نيز ارايه گرديد. يکي از اين  روش ها مدرسه هاي روزانه و ديگري روش تلفيقي است.

مدرسه هاي  روزانه:

 اين مدرسه ها مانند مدرسه هاي  روزانه عادي مي باشند که دانش آموزان ساعات معيني را  به مدرسه مي روند و ساعات ديگر را به منزل باز گشته و به کارهاي ديگر مي پردازند.  

 مدرسه هاي روزانه بنابردلايل زير ترجيح داده مي شوند:

1- زندگي در خوابگاه مانع رشد سالم مي شود.

2-  جدايي از افراد عادي،  نابينايان  را از تجربيات مستقيم بسياري محروم مي کند.

3 - آنها مي توانند زمان  بيشتري را در کنار خانواده هايشان سپري کنند و مشکلات عاطفي و رواني ناشي از زندگي در مدرسه هاي شبانه روزي را از بين ببرند.

روش تلفيقي:

هر يک از دانش آموزان نابينا مي توانند در مدارس عادي تحصيل کنند. در اين روش دانش آموز در مدارس عادي همراه با دانش آموزان ديگر و با همکاري معلمان رابط (سيار) به تحصيل مي پردازد

0 آموزش تلفيقي در ايران از سال 1374 ه.ش، ابتدا بصورت آزمايشي در اصفهان آغاز شد وکم کم در استان هاي ديگر نيز رايج شد.

ضرورت آموزش تلفيقي:

بنابه دلايل زيرگسترش آموزش تلفيقي ضروري به نظر مي رسد :

1- عدم امکان گسترش و تأسيس مراکز نابينايان درمناطق مختلف با توجه به آمار و پراکندگي دانش آموزان

2- کمبود نيروي انساني متخصص

3- با توجه به تعداد و انواع مختلف افراد استثنايي، تهيه امکانات مناسب براي همه آنها ميسر نيست.

4- ورود بيشتر افراد نابينا به جامعه و فرهنگ سازي. 

دوره هاي  تحصيلي

طبق اساس نامه سازمان آموزش و پرورش استثنايي ماده 2، آموزش و پرورش ويژه کودکان و دانش آموزان آسيب ديده بينايي داراي چهار دوره پيش دبستاني، ابتدايي، راهنمايي و متوسطه است.

دوره پيش دبستاني

 ماده 3- دوره پيش دبستاني  شامل دو برنامه است:

1- از بدو تشخيص تا چهار سالگي 

2-  برنامه دو ساله آمادگي

سن ورود به دوره آمادگي حداقل 4 سال تمام است. درمورد نوآموزاني که از توانمندي هاي لازم بر خوردارند، مي توان طول دوره آمادگي را کاهش داد.

 ماده4-  مرحله تشخيص تا چهارسالگي بر آموزش والدين استوار است و راهکارهاي

توان بخشي و آموزش و پرورش کودک آسيب ديده بينايي به آنان آموزش داده مي شود.

دوره ابتدايي

طبق ماده 8، اين دوره شامل 7 پايه تحصيلي است.

 و  برطبق ماده 9، در پايان  آن گواهي نامه پايان دوره ابتدايي اعطا مي شود.

دوره مهارتهاي حرفه اي

اين دوره شامل  3 پايه  تحصيلي است که (طبق ماده 11) برنامه آموزشي آن شامل آموزش مهارتهاي شناختي، سازشي، مذهبي و حرفه آموزي مي باشد و (طبق ماده 12) در پايان اين دوره به فارع التحصيلان  گواهي نامه اي اعطا مي شود که پس از تأييد شوراي عالي آموزش و پرورش، معادل پايان دوره راهنمايي خواهد بود و با توجه به هماهنگي به عمل آمده با وزارت کار و امور اجتماعي داراي ارزش استخدامي خواهد بود.