دیوار

پشت ِ این کوه ِ بلند
 لب ِ دریای کبود
 دختری بود
 که من
 سخت می خواستمش


 و تو گویی که گالی
 آفریده شده بود
که منش دوست بدارم پر شور
 و مرا دوست بدارد شیرین و...

و شما می دانید
آه ، ای اخترکان ِ خاموش
که چه خوش دل بودیم
 من و او مست ِ شکر خواب ِ امید
و چه خوشبختی ِ پاک
 در نگاه ِ من و او می خندید ...

 وینک ای دخترکان ِ غماز
 گر نه لالید و نه گنگ
 بگشایید زبان
 و بگویید که از یک بهتان
چون شد این چشمه غبار آلود !

 و میان ِ من و او
 اینک این دشت ِ بزرگ
اینک این راه ِ دراز
 اینک این کوه ِ بلند

 

هوشنگ ابتهاج