عاشقانه
خسته ام،
میفهمید؟!
خسته از آمدن و رفتن و آوار شدن.
خسته از اینهمه تردید در عشق.
بخدا خسته ام از اینهمه تکرار سکوت.
بخدا خسته ام از اینهمه لبخند دروغ.
همۀ عمر دروغ،
گفته ام من به شما.
گفته ام:
عاشق پروانه شدم!
واله و مست شدم از ضربان دل گل!
شمع را میفهمم!
کذب محض است،
دروغ است،
دروغ!!
من چه میدانم از
حس پروانه شدن؟!
من چه میدانم گل،
عشق را میفهمد؟
یا فقط دلبریش را بلد است؟!
من چه میدانم شمع،
واپسین لحظۀ مرگ،
حسرت زندگیش پروانه است؟
یا هراسان شده از فاجعۀ نیست شدن؟!
بخدا من همه را لاف زدم!!
بخدا من به همه عمر به عشاق حسادت کردم!!
باختم من همۀ عمر دلم را،
به سراب و گذر آب از رود!!
باختم من همۀ عمر دلم را،
به هراس تر یک بوسه به لبهای خزان!!
من نمیدانم عشق،
رنگ سرخ است؟!
آبیست؟!
یا که مهتاب هر شب، واقعاً مهتابیست؟!
عشق را در طرف کودکیم،
خواب دیدم یکبار!
خواستم صادق و عاشق باشم!
خواستم مست شقایق باشم!
خواستم غرق شوم،
در شط مهر و وفا
اما حیف،
حس من کوچک بود.
یا که شاید مغلوب،
پیش زیبایی ها!!
میشود قلب مرا عفو کنید؟
و رهایم بکنید
تا تراویدن از پنجره را درک کنم!؟
تا دلم باز شود،
خسته ام درک کنید
میروم زندگیم را بکنم،
میروم مثل شما،
پی احساس غریبم تا باز،
شاید عاشق بشوم.
